Forget Route 66 – Dit is de echte mooiste highway van Amerika

(Scroll naar beneden voor de beeldengalerij – scroll down for the image gallery)

Vergeet Route 66. De mooiste highway van Amerika – en, voor mij, van de hele wereld – loopt in het zuiden van de staat Utah: ‘Scenic Byway 12’ . De weg die het complete geologische verhaal van het Coloradoplateau vertelt, de ‘regenboogroute’. Een weg van alle seizoenen maar die het beste op een heldere herfstdag kan gereden worden, zoals ik afgelopen week – weer – mocht doen. Een weg om nooit genoeg van te krijgen. 200 mijl extase.

Of om precies te zijn: het gaat om de highways 24 én 12. De 24 begint midden in een desolate zoutpan ten westen van Green River, bij een naamloze afrit van de Interstate 70, en eindigt onder de kliffen van het rozerode Paunsaugunt-plateau waar het beroemde Bryce Canyon National Park wedijvert om de titel ‘meest sprookjesachtige landschap van de V.S.’ Daartussen splijt de weg eerst een brede woestijnvlakte in tweeën, tot hij Hanksville bereikt, een verwaaid dorp gesticht door de eerste Mormonen dat zich midden in de ruige badlands vast lijkt te klampen aan herinneringen aan een agrarisch, familiaal en spiritueel vruchtbaarder verleden.

In Hanksville maakt highway 24 een scherpe bocht naar het westen. Daar snijdt hij, de rechteroever van de Fremontrivier gehoorzamend, dwars door de Waterpocket Fold, een meer dan 1o0 kilometer lange geologische ratjetoe aan veelkleurige sedimentlagen en aardkoepels, door geologen een monocline genoemd en door reizende stervelingen zoals ik een wonder der Natuur – met een grote hoofdletter N. Dit is Capitol Reef National Park. Voorbij het dorp Torrey klimt highway 24 uit de geologische chaos omhoog en maakt als ‘Scenic Byway 12’  een draai richting zuid om meteen Boulder Mountain te lijf te gaan.

“Dit is Natuur, met een grote hoofdletter N”

Hier verandert het landschap dramatisch. In minder dan een uur slingert de route als een slang over de flanken van de berg omhoog en verandert de omgeving van woestijn langzaam in een hooggebergte,waar ratelpopulieren op meer dan 330o meter hoogte groeien. In deze tijd van het jaar – midden oktober – etaleren de quaking aspen een vlammend herfstspektakel dat zijn gelijke nergens kent. Edelherten en muildierherten (mule deer) grazen op de bergweiden. Dank zij de kraakheldere herfstlucht reikt het zicht vanaf Powell Point, waar je op 3105 meter hoogte staat, wel 170 kilometer ver, tot Navajo Mountain, in Arizona.

Om je de adem te benemen vonden de ingenieurs er niets beter op dan delen van de route  in de twintiger jaren van de vorige eeuw boven op een rotsgraat aan te leggen, de Hog’s Back (‘rug van het zwijn’). Op Hog’s Back rijden is niet voor de automobilist met zwakke zenuwen. Langs weerskanten van het asfalt gaapt een afgrond van enkele honderden meters diep, aan de rechterkant naar Calf Creek en links naar Boulder Creek. Het is slechts na een tiental kilometer met niets dan haarspeldbochten en versmallingen dat de weg zich strekt tot een lang lint dat de laatste Mormonennederzettingen bereikt, het sympathieke Tropic en Panguitch, de koudste plek van de staat.

Red je het tot hier, dan heb je een 4 uur durend visueel orgasme uitgehouden, waarvoor hulde. En ben je klaar voor toch nog meer, neem dan de afslag naar Bryce Canyon National Park en een nieuw natuurspektakel staat je te wachten. Maar dat is een ander verhaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s