Over wellness, en wat het (niet) met me doet

2014_BKK_261

Spiernaakt stap ik via de glazen deur van de Finse sauna naar buiten. Met mijn bezwete handen neem ik een flinke hoeveelheid sneeuw uit de zeker een halve meter dikke laag op het terras. Ik wrijf er mijn armen, borst en benen mee in. Geen rilling, geen kippenvel. De sneeuw voelt zacht aan, alsof een tedere hand, niet de mijne, mij streelt.

Als volslagen wellness-beginneling lukt het mij niet om in de juiste stemming te komen. Ik begon mijn rondje in het Turkse bad, een donkere ruimte met irritant flikkerende gekleurde ledlampjes aan het plafond. Moet dat nu echt? Om half twaalf stond een ‘Aufguss’ op het programma, in de Finse sauna. De kassamedewerkster had mij de ervaring ten zeerste aanbevolen maar niet kunnen uitleggen wat het ritueel precies inhield. Toen ik de deur opende naar de hete houten ruimte onderbrak ik een feestje dat al in volle gang was. Er zaten drie mensen van gevorderde leeftijd uitbundig te zweten.

Een medewerkster maande mij naar binnen. Blijkbaar had ik ronde 1 gemist. Dat maakte ze mij even fijntjes duidelijk. Toen wachtte ze tot ik ging zitten alvorens ze met ronde 2 begon. Ze legde sneeuwballen op de hete stenen, die meteen begonnen te sissen, en goot er vervolgens geurende olie bovenop. Dan begon ze – bij zestig graden Celsius! – met een doek zo energiek te wapperen dat de zoete damp zich over onze hoofden verspreidde. De naakte drie achter mij zuchtten en steunden als bij opbod.

Zodra de medewerkster klaar was, kreeg ze applaus van het drietal, waarop ze ronde 3 aanvatte, met na de grande finale (u raadt het) weer applaus. Daarna stapten twee gasten naar buiten, de sneeuw in. De man die bleef zitten vroeg naar de reden van mijn bezoek.

“Ik maak een reportage over de streek. Het is mijn eerste keer in een badhuis”, zei ik bij wijze van verontschuldiging voor mijn onbesuisde inval. “Moet ik nu ook naar buiten?”
Es kann nichts passieren”, waarop het heerschap in zijn naakie de deur uit ging en het voorbeeld gaf. Door het panoramavenster kon ik zien hoe hij zich rugwaarts languit in de zachte sneeuw liet ploffen.

En zo sta ik hier dan, onder vallende sneeuwvlokken mij met sneeuw in te wrijven. Gestrekt gaan liggen of rare geluidjes maken, nee, dat zie ik niet zitten. Ik blijf lekker rechtop staan, genietend van het idee dat dit een onvergetelijke wellnesservaring zou moeten zijn. Dan stap ik in het lauwe buitenzwembad met zicht op de Millstätter See. Het meer is één donkergrijze, onpeilbare leegte.

Verschenen in Bergen Magazine, februari 2015

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s