Steenmannetjes en appeltaart – een barre nacht in de berghut

Ik had onze jonge berggeiten een waar avontuur beloofd: een eerste keer overnachten in een echte berghut! De korte klim zou een echte expeditie worden, en de beloning zou hun beider fantasie overtreffen: Disney-achtige marmotjes die ons van achter plukjes edelweiss fluitend aanmoedigen, een huttenhond met aaibaarheidsgarantie, bergbeklimmers in volle uitrusting, borden vol Kaiserschmarrn, verse melk per halve liter, grote lolly’s en, om de onvervalste huttensfeer compleet te maken: wie weet, misschien wel een gitaarspelende Rudi.
“Én”, had ik ze beloofd, “jullie mogen laat naar bed. Om tien uur, dat zijn de regels in een echte berghut.”

Ik heb mijn zinnen gezet op de knusse Franz-Kostnerhütte in de Italiaanse Dolomieten, op 2500 meter hoogte. Vanaf de stoeltjeslift is het officieel maar een half uur stappen naar de hut, maar de kapriolen van Tom, toen vijf jaar oud, maken dat een onmogelijk streven.  Hij is één brok energie. Als Spiderman ‘vliegt’ hij van rots naar rots alle kanten op, behalve de goeie. Zo doen we er meer dan anderhalf uur over om bij de herberg te komen.
2012_valbadia_kostner-pordoi_131
In de hut is het heel erg leeg. De marmotten hebben hun kat gestuurd, denk ik, en ook van een hond en een gitaar is geen spoor te bekennen. Dat verhoopte muziekfeest kunnen we dus vergeten. De logistiek wordt verzorgd door de huttenwaard en zijn twee hulpjes. We bestellen een warme chocomelk in de ongezellige jaren-zeventig  Stube. Er zijn nog twee andere gasten, een koppel zó verliefd op elkaar dat ze ons niet eens zien zitten.

Na het avondeten krijgt Tom een complimentje van de waard, omdat hij zijn bord helemaal leeg gegeten heeft. Hij belooft hem dat hij straks nog een stuk appeltaart mag hebben.
Maar eerst nog even een frisse neus halen. Grote zus, Tine, oordeelt dat er een steenmannetje moet gebouwd worden, als onmisbaar baken voor de wandelaars die misschien nog na ons zullen inchecken.  Maar dan wel in die grote, diepe kuil voor de ingang van de hut, want volgens haar “waait het daar niet zo hard”, waarmee de constructie gedoemd is tot irrelevantie.

Na tien minuten echter vertrouwt Tom die Italianen niet meer. Hij staakt zijn werkzaamheden aan de steenman en rent naar binnen, roepend dat hij gaat “kijken of er al appeltaart is.”
Dat de indrukwekkende bergen rondom langzaam oplossen in het donker ontgaat de kinderen totaal. Voor tienen liggen we allemaal op bed.

23:30 uur.
Tine schrikt wenend wakker: “Het is hier zo donker. Waar is het nachtlampje?”
Rats vergeten, stom. “Hier is je knuffel, schat. Ga maar weer lekker slapen.”

2:29 uur.
Harde nies. Waarop Tom (attent fluisterend): “Mamma, ik heb snot.”
Ik hoor gefrommel met een tissue, een verdronken trompetgeluidje, dan weer gefrommel.
“Nu slapen hoor.”

3:13 uur.
Weeral wakker, dit keer hoor ik een ‘smakkend gezuig’. Waar is die zaklamp?
Ha, ik zie het al. Ik trek Tines duim uit haar mond  en strompel terug naar mijn lakenzak. Hopelijk lukt het om nog wat te rusten.

Rond half vijf zie ik door het veluxraam dat het dag begint te worden.

4:43 uur.
Zangeres Adèle zet luidkeels in!  Het mobieltje van mijn vrouw gaat af.
Zij schrikt wakker, zoekt paniekerig naar de uit-knop,  slaakt een Engels vierletterwoord en drukt een paar keer op de verkeerde knopjes.
“Helemaal vergeten het alarm uit te zetten, gisteren”, moppert ze.
“Is het al tijd, mam?”
“Nee hoor, nog lang niet, schat. Toe, probeer nog wat te slapen.”

2012_valbadia_kostner-pordoi_187Ik niet. Ik wilde toch al vroeg opstaan om de zonsopgang te zien. De huttenwaard blijkt al weg te zijn: hij had een vroege afspraak in het dal die ochtend, had hij gisteren gezegd.  Alleen heeft hij de buitendeur op slot gedaan. Dan maar via het raam en de brandladder naar beneden, zo kom ik er ook.

Het wordt een van de mooiste zonsopgangen die ik me kan herinneren. De Dolomietentoppen gloeien intens oranje-roze: Enrosadira zoals ze dat hier noemen. Slechts een paar minuten duurt het spektakel, en even voel ik me helemaal alleen in de bergen.

De kinderen slapen diep en moeten dit natuurspektakel nu missen. Maar ik vind het niet erg: het zaadje is geplant. Later zullen ook zij, wanneer hun wereld groter is geworden dan het hier en nu van Spiderman, steenmannetjes en appeltaart, kunnen genieten van het Grote Wonder van de natuur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s