Beer op de weg

Wie beren wil zien, moet naar het Westen van Canada, zeggen ze. Klopt. Afgelopen zomer ging ons gezinnetje wandelen in Jasper National Park in Alberta. En daarmee krijgt u van ons een cursus bear encounters for dummies. Helemaal gratis.

 

2016_canada_0783wm

Lake number 2 van de Five Lakes wandeling in Jasper National Park.

Na twee dagen regen en kou is het een keer stralend weer in de Rockies: we kunnen eindelijk een bescheiden bergwandeling maken! “Five Lakes Trail, 5 kilometer, beetje op en neer, wat denken jullie?” Ja hoor, helemaal goed, want de park ranger in het bezoekerscentrum in Jasper was er laaiend enthousiast over geweest: “fun for your family” had ze ons verzekerd. “Eten beren ook mensen?” vroeg mijn dochter achteraf tijdens het eten, de wandeling mentaal voorbereidend. “Nee, maar je moet ze niet uitdagen”, stelde ik de kinderen gerust. “Als we een beer ontmoeten, moeten we kabaal maken: schreeuwen, zwaaien met de armen, dat soort dingen.” Dat had ik ooit een keer gelezen in Bear Attacks, dé bijbel dienaangaande. “De regel is: nooit wegrennen of in een boom klimmen. Zwarte beren kunnen harder rennen en sneller klimmen dan wij”.

Bij de parkeerplaats aangekomen maneuvreer ik onze logge camper moeizaam in het laatst beschikbare vak. Ik heb een belletje aan mijn rugzak gebonden en een fluitje, vlak voor de vakantie nog bij de HEMA gekocht voor 2 euro, binnen handbereik. Het zorgzame moederinstinct van Simone heeft haar er gisteravond toe gedreven om in de lokale supermarkt nog een speciaal zaktoetertje op drijfgas te kopen dat 150 decibel moet produceren. Laat die beren maar komen.

Een paar uur later lopen we ondertussen al langs ons vierde bergmeer als ik, om de sfeer erin te houden, luidkeels een marcheerliedje van de scouts begin te scanderen. Maar in plaats van mee te zingen zet mijn dochter, die voorop loopt, het op een gillen. Op misschien tien, twaalf meter vóór ons zit een zwarte beer langs het pad. Hij merkt ons op en zet zich in beweging. Ik graai naar mijn HEMA-kleinood en blaas de longen uit mijn lijf, het gegil van mijn dochter overstemmend. Simone grabbelt ondertussen in haar broekzak naar de toeter en probeert de ieniemienie lettertjes van de instructie te lezen. “Shit, waar is mijn leesbril?”, hoor ik ze paniekerig mopperen. “Zal ik Blackie dan maar vragen dat-ie nog even wacht met aanvallen?” merk ik behulpzaam op. Nee, dat zeg ik natuurlijk niet want ik ben gelukkig getrouwd (en dat wil ik zo houden). In plaats daarvan roep ik attent: “Mens! Duw dan toch op die knop!” Meteen drukt ze erop zo hard ze kan, waarop het ding, dat nota bene 14,50 dollar heeft gekost, niet meer dan het geluid van een zachte scheet produceert. Onderwijl heeft de beer het al lang begrepen en sjokt hij, met een allure van wind-je-toch-niet-zo-op-mensen, de berghelling omhoog tot hij uit ons zicht verdwijnt.

We kijken Blackie nog een tijdje na. Ons hart bonkt in onze keel. Waw! De rest van de wandeling wordt in stevige tred afgelegd. En het scoutslied is nog nooit zo lang en zo hard gezongen als die middag op de Five Lakes Trail. Op Canadees grondgebied dan toch.

[Plaats je muis over de foto’s om de uitleg erbij te kunnen lezen]

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s