Stanley in de winter

We wandelen wat af dezer dagen! Het lijkt wel of iedereen plotseling opnieuw – de tweede keer al dit jaar – het buitengevoel ontdekt heeft. We zijn amper bekomen van onze drukke zomerwandelvakantie of moeten van Rutte het liefst weer zo snel mogelijk in winterslaap. Niks daarvan. Actief en sportief als we zijn, staan we gemaskerd bij het take-away koffiestandje van Natuurmonumenten beleefd aan te schuiven voor een cappuccino en een punt appeltaart. Energie voor de zogenaamde ‘hike’ (waar is de tijd dat we nog gewoon gingen wandelen met een drinkfles vol water in de tas?). Op slippers en in hotpants kom je ze nu gelukkig niet meer tegen – het wordt wel erg frisjes nu – maar exoten met een handtasje heb ik in november wel gespot in het Renkums Beekdal (zo jammer dat waarneming.nl mijn melding niet wilde opslaan). Tip: ga je van de standaard groene, blauwe of gele paaltjesroute af, dan heb je een stukje van ’s lands natuur toch weer even helemaal voor jezelf.

Want eenzaam genieten in onze krappe open ruimtes kan echt nog. Het is in deze tijden van ophokplicht nog nooit zo belangrijk geweest. Er is plek voor iedereen, ook in die populaire natuurattracties, maar blijf daar dus liever weg van die paaltjes. Neem een kaart mee, of –nog handiger – een wandelapp die je altijd vertelt waar je bent. Navigeer jezelf naar een stukje stilte en vind die innerlijke Stanley in je terug.

En kan het ooit stiller worden dan in een winterlandschap? Ik heb het geluk dat ik mijn eerste winterervaring al achter de rug heb. Eind oktober was ik met mijn dertienjarige zoon in Zweeds Lapland. Het was die dag windstil, de lucht was grijs en er lag een mooi pak sneeuw in het bos. We wandelden naar een verre heuvel met uitzicht, trottend door twintig centimeter sneeuw zo fijn en droog als waspoeder. Geen een loopspoor om te volgen. Gelukkig stond er bij elke kruising een oranje pijl (mijn excuus: ik had geen kaart bij me). Op een open plek stopte ik, draaide me om en fluisterde mijn zoon toe: “Luister! Hoor je wat ik hoor?” Hij doorzag mijn vraag meteen, aan die grijns vanachter zijn jasboord te zien. “De stilte?” Inderdaad. We hoorden alleen onze ademhaling. De demping was totaal, alsof je in een kussen ligt te hijgen. Hij maakte wolkjes, gooide mij een sneeuwbal toe (en miste) en we trokken weer verder. Het uitzicht vanaf de top was als een landschapsschilderij in zwart-wit.

De winter begint. Ik hoop dat we sneeuw krijgen. Dan kunnen we naar buiten, onze jungle-op-postzegelformaat ontdekken. Misschien komen we zelfs Livingstone tegen, wie weet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s